Su bica linna e sa boça

Unu bica linna de linna e una boça de peddi fina s'agatant impari in d-unu cadasçu, in mesu a is atrus joghitus. Su bica linna d'iat fatu a sa boça:


- Poita no si feus a-i sposus, jai ki seus impari in su cadasçu? -


Perou sa boça, ki d'ìanta totu cosia a fini e si creiat meda, no d'iat bòfiu mancu arrespundi. Ma a pustis fiat lòmpiu su pipiu, ki fiat su meri de custus joghitus, iat pigau su bica linna e d'iat fatu arrùbiu e grogu.

E cuddu a pustis d'iat nau a sa boça:

- Castiami' imoi, e ita ndi naras? Seus bessius unu po s'atru: tui sàrtias e deu baddu, la' ca impari s'eus a spassiai. -


E issa d'iat arrespustu tzacada:


- Du creis? Mancai no du scis, ma mama mia e babu miu fìanta babuças de peddi fina! -


- Ma deu seu de linna 'e tzinnìbiri, ki m'at scurpiu su sìndigu e totu! -


- Ma mi potzu fidai? -


- Ellus! A ki mi ndi pighit sa justìtzia, ki seu narendidi' fàulas! -


- Totu su ki bolis, ma deu no potzu agradessi, ca donnya borta ki nci àrtziu in s'àiri una varzia mi pregùntat ki da bollu, e deu d'apu nau ca eya, e duncas esti cumenti 'e ki femus sposus. Perou t'impromitu ki deu de tui no mi nd'ap'a scaresci mai. -


- E ge mi nd'at importai! -


Su bica linna d'iat arrespustu aici, e de sa borta no si fìanta fueddaus prus.

Una di' nd'ìanta bogau sa boça de su cadasçu e nce d'ìanta bolada in artu. Su bica linna d'iat bia unu muntoni de bortas torrendinci a calai e torrendi a artziai, torrendinci a calai e torrendi a artziai, cument''e ki no sciessit ita fai. A s'acabu sa boça fiat sparèssia e no fiat furriada prus.
Su bica linna iat suspirau:


- Deu ge du sciu: est in su niu a sut''e sa teulada, ca s'est coyada cun d-una varzia! -


Nci fìanta passaus medas annus, ma su bica linna, mancai ki fiat imbecendi, sempri bikendi e baddendi, sighiat a pensai a s'amorada sua. Una di' si fiat indorau totu: aici luxiosu no fiat stètiu mai, sartiat e sartiat torra, finsas a candu iat sartiau in artu tropu e fiat sparèssiu. Nci fiat acabau in su muntronaxu, ki nci fiat donnya arratza 'e cosa: càvuru pudesçu, truncus 'e scova e taulaçu de crabertura. Su bica linna, castiendisi' a ingìriu po biri kini du-i fiat, iat pensau:


- Innoi d'acabaus ki sa doradura nce da perdu totu! -


In su mentras iat biu una cosa tunda totu scalabrada, ki a primu di fiat parta una mela sicada. A pustis iat castiau mellus e d'iat connota ki fiat una boça beça, ki fiat abarrada medas annus in sa grunda, e imoi fiat totu afrincada. Sa boça iat nau, castiendi su bica linna dorau:


- A sa bon'ora calancunu de sa calidadi mia, ki nci potzu fueddai. Deu seu fata a peddi fina, ki m'anti cosiu manus 'e sennorica. Ma kini d'iat'essi nau: femu coyendimi' cun d-una varzia ma nci seu arruta in sa grunda e du-i seu abarrada cincu annus, a mi pudesci in s'akua. -


Su bica linna no iat nau nudda, perou prus ascurtat e prus si cumbinciat ki fiat s'amorada sua beça.
A s'acabu fiat arribada sa tzeraca po nci fuliai atra cosa, e iat tzerriau:


- Ma custu esti su bica linna di oru! -


A su bica linna nce d'ìanta torrau in s'aposentu, mentras de sa boça no nd'ìanta scìpiu prus nudda. Su bica linna no nd'iat fueddau mai prus.

Imparaus de sa fàbula