Brabablau

Una borta s'agatat un'òmini arricu meda, ki teniat domus mannas e bellas in tzitadi e in su sartu puru, oreria, prateria e baullus prenus 'e dinai.

Perou teniat una braba totu blau, ki ndi fiat assicai a sa genti, e po cussu no arrennesciat mai a si coyai. Una di' iat connotu a duas sorris, toteduas bellasmeda, e insaras iat preguntau a sa mama insoru de ndi di fai coyai una, ki sçoberessit issa e totu cali.

Ma nisçuna de is sorris du boliat coyai, ca sa genti narat cosa mala de issu, no po sa braba sceti,ma ca iat tentu atras fèminas meda, e ca fìanta sparèssiastotus ken''e ndi sciri prus nudda.

Issu insaras iat cumbidau a is duas piçocas, a sa mama, e a is amigas e a is amigus insoru in d-una de is domus suas de su sartu, po una cida: sa bagàntziafiat stètia aici tanti de prexeri e spassiosa, ca a s'acabu sa piçoca prus jòvona si fiat cumbinta ca cuss'òmini fiat bonu, mancai po cussa braba tropu leja, e si d'iat coyau.

A maridu e mulleri fìanta bìvius asseliaus e sullenus po unu tanti 'e tempus, e una di' Brabablau d'iat nau a sa pobidda ca issu depiat partiri, e ca in su mentras issa iat ai pòtziu cumbidai a domu a is amigas suas, iat ai pòtziu apariçai festas e donnya arratza 'e sbèliu, po segai a crutzu d'iat nau ca si podiat spassiai totu su ki boliat.

D'iat donau is crais de totu is partis e de totu is aposentus de sa domu, de manera ki da podiat girai in donnya logu, perou d'iat amonestada a no oberri mai un''enna pitikedda de un'aposenteddu in cùcuru 'e sa turri. D'iat amonestada puru ca, ki d'iat ai oberta, issu s'iat'essi arrennegau tropu, e issa d'iat'essi acabada mali.

Sa fèmina d'iat promìtiu ca nou, e candu su pobiddu si ndi fiat andau iat cumbidau a is amigas e asa sorri e si fìanta spassiadas meda: ìanta baddau in is aposentus mannus tropu bellus, si fìanta castiadas in is isprigus mannus mannus, e a s'acabu si nci fìanta dromias in is sofas moddis.

Perou issa teniat sa conca sempri po cuss'aposenteddu ki su maridu d'iat cumandau a no intrai, e insaras, ken''e nai nudda a nemus, iat pigau sa crai e, currendi, fiat lòmpia in cùcuru 'e sa turri.

Dudosa, a pagu a pagu, totu muru muru, iat obertu e iat castiau a intrus: totu assicada iat biu is murus totu brutus 'e sànguni, e is corpus de medas fèminas - is mulleris passadas de Brabablau - apicaus a sa crabetura. Totu spramada, iat torrau a serrai e si ndi fiat fuia, imoi ca iat cumprèndiu poit'est ki su maridu d'iat cumendau a no intrai. No nd'iat fueddau cun is amigas suas, perou fiat abarrada totu marria e tremi tremi, e no arrennesciat a no nci pensai. Sa crai fiat abarrada amançada de sànguni, e no arrennesciat a da limpiai ca cudda fiat una crai afadada, e su sànguni, cumenti nde du bogat, torrat a cumparri a un'atra parti.

Candu Brabablau fiat furriau de su biaxu suu, di fiat abastada una mirada a sa mulleri po cumprendi su ki fiat acadèssiu. Issa circat de du sbeliai de donnya manera, trighendi totu su ki podiat po di torrai is crais, peroum a s'acabu d'iat dèpiu torrai sa de s'aposenteddu in cùcuru 'e sa turri puru.

Issu, cumenti iat biu is arrastus 'e sànguni si fiat inkietau meda e d'iat tzerriada:

- T'emu atisbau! Ias'ai dèpiu obedessi! Imoi tui puru d'as'acabai ke is atras!

Issu iat pigau unu gorteddu mannu jai, ma sa piçoca d'iat pregau a di lassai unu pagu 'e tempus pos'aprontai a si morri. Currendi fiat andada a nke sa sorri, e d'iat preguntada a castiai in foras de sa fentana, ki fianta arribendi is duus fradis suus, mancai de atesu puru, ca pròpiu po cussa di' e totu issus d'ìanta promìtiu un'abisita. Sa sorri fiat totu s'oru castiendi, finsas a su lìmini 'e s'ogu puru, ma no biat a nisçunus.

In su mentras Brabablau tzerriat a sa fèmina a furriai, ca fiat lòmpia s'ora 'e morri, ma totu in d-una sa sorri iat donau sa sceda ki nci fìanta dus cuadderis lompendi a palàtziu totu currendi. Fiant is fradis e totu, ki candu fiant intraus e ìanta biu a Brabablau cun su gorteddu in d-una manu e sa sorri in s'atra, ca da boliat sgraguenai, d'ìanta ghetau is lantzas insoru bocendiddu illuegus inguni e totu.

Aici custa piçoca unu pagu arriscada si ndi fiat alliberada de cussu maridu arrorosu, e sigumenti ca issu no teniat mancu ereu, issa iat eredau totu is arrobas, e das iat spratzias cun sa sorri e cun is fradis.

A pustis de un'atru pagu 'e tempus, a s'acabu iat connotu a un'atr'òmini, custa borta bonu diaderus, mancai ki no fiat arricu. Si d'iat coyau e cun issu fiat bìvia meda e sempri prexada.

Imparaus de sa fàbula