Su prìncipi arranixedda

Nanta ki una borta un'urrei teniat fillas bellas meda. Sa prus bella fiat sa prus pitikedda, a liniamentus aici dilicaus ki fintzas su soli, donnya borta ki di donàt luxi a sa faci, si ndi spantat. Candu fiat basca, sa prìncipa bella meda pigàt friscu in su matedu, acanta de una mitza.

Aturat sètzia castiendi s'akua currendi e a pustis, ki si anniskitzat, jogat cun d-una boça de oru, su joghitu ki prefergiat. Fiat àbili meda e arrennesciat a pigai sa boça sempri. Ma una di' sa boça no est calada prus. Sa prìncipa fiat abarrada a abetai, fintzas a candu si nd'est acatada ki sa boça fiat arruta a s'akua. Disisperada, at inghitzau a tocai su fundali de sa mitza, ma kena agatai su joghitu. Sa pipia, intzandus, at inghitzau a prangi disisperada.

Una boxi scrillitosa ki ndi beniat de s'akua at domandau:

- Ita est?

Fiat un'arranixedda, grussa e birdi, a peddi luxenti e tiesa. Passau su spantu, sa prìncipa at contau su ki fiat acadèssiu e s'rranixedda at nau:

- No ti pongas in pensamentu, deu t'apu a betori torra sa boça. Ma tui mi depis impromiti ki as a benni amiga mia, m'as a fai papai in su pratixeddu tuu, m'as a fai bufai in sa tassa tua e m'as a fai dromiri in su letixeddu tuu.

Sa prìncipa s'est pensada ki fiat una cosa unu pagu strama, ca fiat craru ki un'arranixedda no fiat a bessiri amiga de un'òmini. Perou, sigumenti boliat torra sa boça sua, d'at nau ca eya, de siguru, iat ai fatu totu su ki issu di pediat. In pagora s'arranixedda, acabussendisi', est bessia a pillu cun sa boça de oru stimada. Sa pipia, prexada ke pùlixi, si nd'est stesiada currendi, sighendidda s'arranixedda ki boliat su cumpensu e cracallàt assupendi:

- Abetami', o s'amiga, pigami' in bratzu ca no arrennesçu a curri ke tui!

Ma sa prìncipa, totu bribiddosa, mancu morta boliat pigai cudda arranixedda apoddosa, da grisàt diaderus.

Lòmpia a domu, si ndi fiat scaresça de su ki fiat acadèssiu e, posta sa boça de oru in su logu suu, in s'aposentu de is joghitus, totu de pressi est andada a nke su babu e is sorris ki fiant sètzias a mesa. A pustis de pagu unu fulanu at tocau s'‘enna de su palàtziu de s'urrei. Sa prìncipa e totu at obertu s'‘enna si nd'est spantada e grisada biendi s'arranixedda ki a marolla a marolla boliat intrai. Ma issa de pressi de pressi at tancau s'‘enna a faci de s'arranixedda.

Ma, torrada a mesa, po de badas at circau a cuai sa timoria sua. S'urrei si ndi fiat acatau illuegus de sa sprama de sa filla e at custrintu a sa filla a nai ita fiat acadèssiu. Intendendi su contu de sa pipia, s'urrei d'at nau a oberri illuegus s'‘enna e a fai intrai s'arranixedda. In prus di depiat nai ki di dispraxiat e ki fiat stètia mala cun issu, ki d'iat ajudada aici meda. Sa prìncipa at obedèssiu a marolla. A issa di fiat calada una guta sirena a papai cun d-unu stranju aici askerosu, ki in prus at bòfiu papai de su pròpiu pratixeddu e bufai de sa pròpiu tassixedda. E candu s'arranixedda at nau ki fiat cansada e si nci boliat crocai in su letixeddu callenti de sa pipia, issa at pregau su babu a nci du bogai de domu. Ma su babu at nau ca no: issa iat donau su fueddu e imoi du depiat aporegai.

Candu fiant in s'aposentu de crocai, sa prìncipa si nci fiat cuada asuta de is burras, e candu s'urrei arranixedda fiat acotzendisi', issa d'at cracinada, e d'at fata bolai a s'atra parti de s'aposentu. Issa fiat sigura ki peruna arranixedda iat ai poderau unu corpu di aici. Intamis sa poburita, mancai totu pistada, no si boliat arrendi. De atesu s'est strantaxada a bellu a bellu, e sa prìncipa, totu spantada, at biu ki s'arranixedda fiat sparèssia e imoi du iat unu prìncipi artu e lanju, bistiu totu alliputziu. Fiat unu prìncipi diaderus e issa, alluada, at inghitzau a akikiai. Intzandus su prìncipi d'at contau sa mazina ki una coga leja d'iat fatu, e ki una pipia bella e nòbili sceti iat ai fatu a du sarbai.

Totu in d-unu sa prìncipa si nci fiat colada de su prìncipi e d'at bòfiu coyai. S'urrei fiat prexau meda, e a pustis de unus cantu de diis, depiant fai su spadatzu. Is duus piçocus, acumpangendiddus Arricu, su serbidori fieli de su prìncipi, est artziau a sa traca totu oru e est passau ananti de sa genti festendi. Perou, in su mentras ki is cuaddus fiant traghendi sa traca, fiat a intendi arremòrius stramus, ke unu ferru batendi sa terra. Su prìncipi s'est pensau:

- Oh no, sa traca depit essi acanta de s'arrogai e nosu eus a arrui a su pruini. Cessu! Ta brigunja leja!

Arrùbiu ke fogu, at circau s'ajudu de su serbidori suu cun is ogus. E cuddu, ki iat cumprèndiu illuegus sa matana de su meri suu, d'at nau illuegus a scusi ki issu e totu iat pigau una mazina. Fiat tristu meda po sa sorti de su prìncipi, su coru suu du iant totu incadenau, ma imoi biendi su prexu de is duus, totu is cadenas fiant seghendisi'. Su prìncipi no at cumprèndiu beni cussa spricadura, ki fiat unu pagu strama, ma totu cussa di' fiat stramu, ki no fiat a crei.

Imparaus de sa fàbula